J2

Tijdens de tweede editie van de Greenport Venlo iDays werd weer eens duidelijk, wat echt goede sprekers en een uitgebalanceerd programma kunnen doen.

Onder het thema ‘Innoveren kun je leren’ werden de deelnemers uitgedaagd buiten hun eigen doos te denken en samen te zoeken naar verrassende nieuwe ideeën. De middag eindigde met een sessie o.l.v. Syntens, waarin de aanwezigen oefenden met zelf innoveren. Hoe ze dat moesten doen hoorden ze eerder in het interactieve programma van onder andere Paul Iske (hoogleraar, consultant én innovatieaanjager bij ABN AMRO) en straatjutter Richard Stomp. Beiden kwamen met een aantal inzichten, die mij als discussieleider bijzonder aanspraken.

Paul Iske liet aan de hand van een anekdote zien, dat creativiteit en dus innoverend vermogen ons van jongs af aan worden afgeleerd: zijn zoontje tekende op school altijd de mooiste tekeningen van de klas. Toch werd hij door de juf gecorrigeerd: hij tekende de zon namelijk consequent blaauw … en dat mocht klopte toch niet?!
De tendens die daar al wordt ingezet leidt volgens Iske rond ons 44ste tot ‘terminale serieusheid’. Dat moeten we weer afleren om echt te kunnen innoveren en daar ging mijn dagvoorzittershart open: mensen anders laten kijken naar dingen.
En ook een tweede stelling van Iske sluit perfect aan bij het werk van een dagvoorzitter. Hij stelt dat iemands ‘creativiteitsindex’ opgebouwd wordt uit het aantal keren dat je dagelijks lacht vermenigvuldigd met het aantal vragen dat je per dag stelt … en laat mijn motto nou zijn: nieuwsgierig is wat in ben, vragen stellen is wat ik doe.

Aansluitend leerde Richard Stomp de deelnemers aan de iDays de kunst van het straatjutten: bijzondere dingen zien, bepalen wat ze nou precies zo bijzonder maakt en dat vertalen naar een bruikbare oplossing in je eigen situatie.
Volgens Stomp zijn onze hersenen niet gemaakt om zo veel mogelijk, maar juist om zo weinig mogelijk te zien. We kijken naar een situatie, zien een patroon, leggen dat naast wat we al kennen, trekken een conclusie en stoppen met denken. Wat we te weinig doen - en wat ik als dagvoorzitter graag faciliteer - is dat we een situatie echt analyseren, er van alle (verrassende) kanten naar kijken, zien wat we er van kunnen leren en hem gebruiken om nieuwe wegen in te slaan.

De MPI-NLconference was voor mij een doorslaand succes. Hoewel de programma-opbouw tamelijk traditioneel was, waren alle onderdelen inspirerend en inhoudelijk interessant. De lading dekte het thema – Bluf! – niet echt, maar kon wel overtuigen.
Er zat niet één uitgesproken zwakke spreker bij en hoewel ze voor mij als dagvoorzitter inhoudelijk niet allemaal even interessant waren, wisten ze me allemaal te boeien. Ik loop alle onderdelen even langs, uiteraard allemaal gezien door de ‘bril van een professioneel dagvoorzitter’. Ik begin met de twee sprekers die mij het meest aan het denken zetten:

Roland van der Vorst:
De eerste spreker bleek voor mij als dagvoorzitter direct de meest aansprekende. Zijn verhaal over het oproepen en beïnvloeden van nieuwsgierigheid inspireerde en gaf handvatten. Wat mij betreft verplichte kost voor iedereen die bijeenkomsten organiseert!
Roland gaf vier manieren aan om mensen nieuwsgierig te maken: achterhouden, verstoren, open houden en vragen stellen. Ik zal in een latere blog zijn verhaal nog eens uitgebreider aandacht geven, omdat nieuwsgierigheid in mijn ogen de basis hoort te zijn voor iedere bijeenkomst.

Sharon Kroes:
Het was aan iedereen duidelijk, waarom hij wereldkampioen debatteren is: moeiteloos won hij iedere discussie de zaal, omdat hij de door hem gedeelde techniek van het overtuigen als geen ander beheerst.
Maar daar zat dan ook direct mijn dagvoorzitters-bezwaar tegen zijn aanpak: waar hij het motto volgt ‘er is een verschil tussen gelijk hebben en gelijk krijgen’, ben ik meer aanhanger van ‘gelijk hebben is iets anders dan dénken dat je gelijk hebt’. Sharon is bezig met winnen, ik met vinden.
In mijn ogen zijn we tegenwoordig te veel gericht op de ander overtuigen en te weinig op het gezamenlijk vinden van de beste oplossing. Dat dit niet meteen hoeft te leiden tot ‘slappe compromissen’ heb ik eerder betoogd in ‘De dood van de discussie’: http://www.dagvoorzitter.nl/weblog/2008/10/de-dood-van-de-discussie/

Oscar Kneppers:
De derde spreker pakte als eerste het thema echt op en dat vond ik opvallend. In mijn ogen past iedere spreker zijn verhaal aan op doelgroep en thema, zodat zijn inhoud optimaal over komt.
Als belangrijkste leerpunten voor evenementen en dagvoorzitters haalde ik uit zijn verhaal: wees duidelijk over je intenties, geef ze alle aandacht, praat er publiekelijk over en durf vooral op je bek te gaan.

Geert Chatrou:
Hoewel hij volgens mij het meest ‘amateur’ was, vond ik deze wereldkampioen kunstfluiten (ja, echt!) verreweg de beste spreker: bescheiden, ontspannen, grappig en met een briljant ‘fluitconcert’. Zo zie je maar dat sprekerstechniek minder belangrijk is dan jezelf zijn en geloven in je verhaal.

Hans Janssen:
Hij kwam wat traag op gang in zijn eerste podiumoptreden ooit, maar hij had dan ook een lastige plek in het programma: ik zat echt nog een beetje bij te komen van pauze en een zonnig terras. Maar toen hij eenmaal op gang kwam, werd duidelijk dat er een prima spreker in hem schuilt.
Ik denk dat hij per saldo de meeste bruikbare tips en inzichten deelde van alle sprekers. Het zal jullie niet verbazen, dat ik er eentje uit pik: ‘zoek een professionele, ego-loze dagvoorzitter’!
De dagvoorzitter:
Het is voor mij altijd goed collega’s aan het werk te zien. Gregor Bak bleek met zijn eigen stijl een welkome aanvulling op het brede landschap aan dagvoorzitters. Zijn gezongen aankondigingen van achter de vleugel zijn zeker weer eens wat anders.

De voorzitter:
De dag werd geopend door MPI-voorzitter Roel Frissen. Hoewel ik zijn werk zeer waardeer en hem zijn verdiende moment niet wil ontzeggen, wil ik toch een welgemeende oproep doen: laat MPI het goede voorbeeld geven en de dag eens niet beginnen met de obligate opening door ‘de baas’. Het vertraagt en doet daarmee geen recht aan het verwachtingsvolle publiek en de rest van het programma. Ik zeg: spetterend openen en de ‘speech van de directeur’ later in het programma vlechten (of in veel gevallen liever nog: weg laten).

James Veenhof:
Als organisator van de Amsterdamse fashionweek gaf hij organisatoren van evenementen twee belangrijke inzichten mee: kopieer geen successen van anderen, maar doe het op je eigen manier. En: een succesvol evenement mengt verschillende bloedgroepen.

Dagan Cohen:
Het gebruiken van het enorme potentieel aan illustratieve films op Youtube is een enorme toevoeging op ieder evenement. Beeld zegt immers meer dan tekst.
Dagan sprak echter vooral over de activiteiten van Upload Cinema en maakte naar mijn gevoel te weinig de vertaalslag naar hoe de aanwezigen dat naar hun dagelijkse praktijk konden vertalen.
Hoewel zijn onderwerp één van de meest aansprekende was, vond ik dit de minste spreker. Dat hij toch een voldoende scoort, zegt veel over de kwaliteit van de andere sprekers!

Daan Rosengaarde:
Als beelden kunstenaar wil hij kunst en social media samen brengen. Zijn objecten brengen mensen daadwerkelijk met elkaar in contact.
Met zijn prachtige verhaal maakte hij zijn plek als laatste spreker meer dan waar. Zijn belangrijkste uitspraak: ‘innovatie komt nooit uit een branche zelf’. Laten we deze wetenschap mee nemen en buiten onze grenzen durven kijken.

Armand Scheurs:
De dag werd afgesloten door een briljante Belgische poppenspeler. Zo kan een samenvatting dus ook! Zelf blogde ik al eerder over de terugkoppeling: http://www.dagvoorzitter.nl/weblog/2010/03/je-publiek-beter-bereiken-de-terugkoppeling/

Mijn conclusie: er wordt vaak gezegd dat de ‘ klassieke programma-indeling’  niet meer werkt en in veel gevallen is dat ook zo. Deze NLconference bewees echter, dat we de ‘ ouderwetse aanpak’ zeker niet af moeten schrijven.
Aan de andere kant: moet een toonaangevende marktleider als MPI niet het voortouw nemen om nieuwe wegen uit te proberen? Ik wil de organisatoren van de NLconference 2012 daarom uitdagen en ze vragen een programma op te stellen met dezelfde kwaliteit als dit jaar, maar misschien iets meer ruimte voor vernieuwende vormen en experiment.

Wat heb ik genoten van ‘24 uur met Wilfried de Jong’ waarin hij PVV-ster Fleur Agema te gast had. Al kijkend vroeg ik me af: wat maakt die man toch tot één van de beste interviewers van Nederland en wat kan ik van hem leren?
Mijn belangrijkste conclusie: hij probeert geen punt te maken. Waar collega-interviewers ten koste van alles iets ‘willen bewijzen’, wil De Jong alleen maar ’laten zien’. Hij gaat de strijd niet aan, waar anderen zouden doordrukken; hij beheerst zich, waar iedereen tegengas zou geven. Hij kiest niet voor ‘ja maar’ in een poging zijn waarheid boven die van zijn interviewee te stellen, maar geeft simpelweg zijn gedachten ter discussie en laat de ander de ruimte zijn eigen mening te hebben. De Jong probeert niets aan te tonen, maar laat de kijker zijn eigen conclusies trekken.
Wat daarbij natuurlijk helpt is het format: Wilfried de Jong heeft alle tijd van de wereld. Als je iemand in 5 minuten moet interviewen, heb je uiteraard meer haast en ben je sneller geneigd druk te zetten … die dan vaak averechts werkt. Want eigenlijk is het heel simpel: je moet als interviewer niets willen forceren.

Wat we vervolgens zagen, was dat Fleur Agema een aantal uitspraken deed en een kant van zichzelf liet zien, die ik in ieder geval nog nooit eerder had gezien. Een aantal voorbeelden:
Toen Agema over de 2de wereldoorlog en haar afschuw voor de Jodenvervolging sprak, constateerde ze dat de joden toch een hele eigen plek hadden binnen onze maatschappij en dat het daarom zo erg was dat ze zo gestigmatiseerd en vervolgd werden. De Jong slikte de vraag in, die ieder ander gesteld zou hebben: ‘doen jullie met moslims niet precies hetzelfde?’
Dankzij die zelfbeheersing bleef het gesprek op gang en voelde Fleur Agema zich voldoende veilig om kort daarop de islam te vergelijken met Nazi-Duitsland. En weer glimlachte Wilfried, in plaats van haar te confronteren met het feit dat het uitsluiten van de islam in ons land net zo makkelijk (en net zo onterecht!) aan die vergelijking onderworpen kan worden.
En uiteindelijk leidde al dat geduld niet alleen tot een helder (en in mijn ogen onthutsend) totaalbeeld van de visie en drijfveren van Agema , maar vooral tot één concluderende opmerking van Fleur die meer over haar zei dan wat elke andere aanpak ooit boven water had kunnen krijgen. Op Wilfried zijn zoveelste nuancerende vraag, verzuchtte zij: “Ja maar Wilfried, jij hebt het steeds over mensen …’  En Wilfried? Hij zweeg en liet mij mijn eigen conclusie.

Overtuigt De Jong daarmee meer dan andere interviewers? Nee, want uiteindelijk preekt iedereen toch voor eigen parochie en PVV-ers zullen zich ook door De Jongs aanpak niet laten overtuigen van hun ongelijk, net zo min als ik ineens PVV-aanhanger geworden ben. Maar wat hij wel heeft bereikt is dat ik de drijfveren van Fleur Agema beter heb kunnen doorgronden dan ik na enig ander interview heb gekund.

Onlangs schreef ik een analyse van het CDA-congres, waar besloten werd over regeringsdeelname (zie: http://www.dagvoorzitter.nl/weblog/2010/10/gezien-de-gemiste-kans-op-het-cda-congres/). Mijn conclusie was: veel stellingname, weinig echte communicatie.

Ook het Debatinstituut schreef een analyse: http://www.debatinstituut.nl/Nieuws/Algemeen-nieuws/analyse-cda-congres.html
Hoewel hun invalshoek licht verschilt van de mijne, komt de conclusie grotendeels overeen: veel pathos met prachtige retorische spitsvondigheden, maar weinig echt inhoudelijke debat.

De leden van het CDA debatteerden vandaag over de deelname aan het minderheidskabinet met de VVD en de gedoogsteun door de PVV. Het was voor iedere professionele dagvoorzitter-discussieleider een droom daar leiding aan te mogen geven. De partij koos echter voor een - met alle respect voor zijn prestatie - amateurdagvoorzitter en liet daarmee een grote kans liggen.

De partijleiding koos er met de inzet van partijsecretaris Hoeben voor de vaste procedure te volgen en daar valt wat voor te zeggen: je voorkomt door de keuze om alles bij het oude te laten iedere schijn van het sturen van de uitslag.
Jammer genoeg werd de discussie daardoor ook puur procedureel geleid: iedereen kreeg keurig zijn minuutje spreektijd, niemand kon klagen over bevoordeling van welk partijlid dan ook. Het gevolg was wel, dat er veel standpunten werden ingenomen, maar geen standpunten werden uitgewisseld; er werd veel gesproken, maar niet met elkaar gepraat.

Natuurlijk zul je bij het CDA niemand horen klagen. De dag verliep op hoofdlijnen ordentelijk en het beoogde resultaat - een meerderheid stemde voor het voorliggende regeerakkoord - werd behaald.
En toch blijf ik het gevoel houden dat er voor de partij meer winst te halen was geweest in een ‘echte discussie’ (lees ook eens: http://www.dagvoorzitter.nl/weblog/2008/10/de-dood-van-de-discussie/) onder leiding van een professionele dagvoorzitter. Die had de leden echt met elkaar in gesprek kunnen brengen, door de juiste discussievorm te kiezen, gestructureerd elkaars argumenten en feiten te wegen en gebruik te maken van de juiste technieken. Hij had het begrip tussen voor- en tegenstanders kunnen vergroten, had de ‘verliezers’ een groter gevoel kunnen geven serieus genomen te zijn en had alle betrokkenen nog dichter bij elkaar kunnen brengen.
Onder leiding van een professioneel dagvoorzitter was het gevoel bij iedereen na afloop nog beter geweest en had misschien zelfs de stemverhouding nog gunstiger uit kunnen pakken.

Arrogant? Misschien wel, maar daar ben je dan professional voor. Ik had zelf wel een paar suggesties willen doen en natuurlijk had ik niets liever gewild dan zelf voor die zaal staan. Nu moet ik weer wachten op het volgende historische congres voor een nieuwe kans.

Ik kwam een interessant artikel tegen over het inkorten van presentaties. De schrijver zegt dat je toch effect kunt sorteren; ik denk eerder dat je met inkorten juist je publiek beter bereikt.

In mijn ogen zou iedereen het lef moeten hebben om te proberen elke bijeenkomst en iedere onderdeel daarbinnen met 30% terug te brengen.
Lees de tips voor inkorting van presentaties op: http://sixminutes.dlugan.com/axe-your-presentation/#utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+SixMinutesBlog+%28Six+Minutes%29

Laat me vooral even weten, wat jullie er van vinden.

JJ

Een prima handleiding door Ritzo ten Cate: http://docs.google.com/View?id=d472m43_5zkdv67gt

Ik voldoe nog niet aan alle punten …

Henk Zorn blijft betrokken, Jan-Jaap In der Maur opvolger

DAGVOORZITTER.NL VERANDERT VAN GEZICHT

Dé website voor het vinden van een dagvoorzitter of discussieleider krijgt letterlijk een nieuw gezicht. Henk Zorn - één van Nederlands meest ervaren dagvoorzitters - heeft besloten terug te treden. Jan-Jaap In der Maur heeft per 1 januari 2010 de domeinnaam www.dagvoorzitter.nl van hem overgenomen.

Henk Zorn koos bewust voor Jan-Jaap In der Maur als zijn opvolger: ‘Sinds 1998 zijn de domeinnamen dagvoorzitter.nl en discussieleider.nl synoniem met mijn naam en hebben een niet te omschrijven gevoelswaarde. Daarom wilde ik ze alleen overdragen aan een echte professional, die mijn visie op het vak deelt. Want een vak is het!’

Jan-Jaap is verguld met de kans deze waardevolle URL’s over te nemen: ‘Het zijn immers ijzersterke begrippen en ik vind het een eer dat ik mij voortaan dagvoorzitter.nl mag noemen’.

Deze ontwikkeling betekent allerminst dat Henk Zorn uit beeld verdwijnt. Hij blijft zo nu en dan beschikbaar voor opdrachten, al dan niet in samenwerking met zijn opvolger. “Dagelijks op het podium staan, is voor mij niet meer aan de orde’, zegt Henk, ‘maar ik ben nog té gedreven om het vak van dagvoorzitter en discussieleider helemaal vaarwel te zeggen’.

Daarnaast blijft Henk op de achtergrond betrokken bij dagvoorzitter.nl, tot tevredenheid van Jan-Jaap: ‘Wij hebben in de loop van de tijd veel van elkaar geleerd. Ik ben daarom erg blij dat hij me van feedback wil blijven voorzien’.

Samen maken Henk en Jan-Jaap, dankzij hun expertise, van elke bijeenkomst een succes. Ze zijn individueel of samen beschikbaar: de combinatie van hun ervaring en vaardigheden leidt tot ongekende meerwaarde en nieuwe mogelijkheden voor opdrachtgevers.

Profielen:

Henk Zorn maakt van elk congres, seminar of bijeenkomst een succes. Hij verrast zijn opdrachtgevers met het plezierige gevoel de organisator te zijn van een geslaagd evenement. En hij verrast de gásten met een boeiend samenspel tussen het onderwerp, de sprekers en de zaal: veelzijdig en spraakmakend!

Henk is te benaderen via 036-530 93 33 of 06-53 95 45 44 en via henkzorn@dagvoorzitter.nl.

Jan-Jaap In der Maur draagt bij aan geslaagde gesprekken door het verzamelen, rangschikken en wegen van feiten, meningen en gevoelens. Hij wil vraagtekens zetten om te helpen bij het vinden van uitroeptekens. Jan-Jaap zoekt altijd naar de meest doelmatige gespreksvorm: vernieuwend waar zinnig, traditioneel wanneer effectief.

Jan-Jaap is bereikbaar via 06-46113994 en via Jan-Jaap@dagvoorzitter.nl.

Twitter kent vele toepassingen. Social-media goeroe Julius Solaris attendeerde me op een handzame lijst van Twittertoepassingen, die met name geschikt zijn voor iedereen die events organiseert:

http://www.stumbleupon.com/s/#1viTd6/www.eventcoup.com/twitter-tools-for-event-planners/

Vakgenoot Guido Thys (www.guidothys.nl) attendeerde de wereld via Twitter (@GuidoThys, zeer het volgen waard!) op de vijf belangrijkste kenmerken van visionaire ondernemers volgens de Harvard Business Review.

En wat blijkt … je kunt ze bijna één op één vertalen naar een aantal belangrijke eisen waar in mijn ogen een goede dagvoorzitter-discussieleider aan moet voldoen:

1)                 associatief vermogen: dingen zien die anderen niet zien. Vertaald naar dagvoorzitterschap: komen tot nieuwe inzichten;

2)                 vragen stellen: met ‘waarom’ doordringen tot diepere niveaus. Voor de dagvoorzitter: ontdekken van verrassende oplossingen en informatielagen;

3)                 passie voor details: vooral in het gedrag van andere mensen. Als discussieleider: echte communicatie op gang brengen;

4)                 voortdurend experimenteren: met alles in alle omstandigheden. Voor de dagvoorzitter: effectievere werkvormen ontdekken, zonder te ‘vernieuwen om het vernieuwen’;

5)                 netwerken: om kunnen gaan met totaal verschillende mensen. Als discussieleider: van iedereen willen leren, vanuit oprechte interesse.

Guido, dank voor dit inzicht! Iemand nog aanvullingen of suggesties?